#Aktor #Dramaturg #noche de camaleones #Reżyser

Zanim został aktorem, Tomasz rozpoczął karierę w psychologii. Po dwóch latach przyjmowania pacjentów stracił wiarę w swoje zdolności terapeutyczne i popadł w depresję. Wtedy odkrył autobiograficzną powieść dr. Luke’a Rhineharta, The Dice Man. Książka opowiada o mężczyźnie, który, aby przezwyciężyć podobny kryzys egzystencjalny, zaczyna używać kostek do gry do podejmowania codziennych decyzji.

Historia prawdziwa czy prowokacja? Random Man to przedstawienie oparte na przypadku, które eksploruje tematy zdrowia psychicznego i wolnej woli. Rzut kostką decyduje, które sceny Tomasz gra, jak je wykona i które z sześciu możliwych zakończeń (każde z nich zmienia format przedstawienia) będzie to, z którym publiczność zakończy swoje doświadczenie.

Random Man został zrealizowany pod opieką artystyczną Carlosa Tuñóna i jego zespołu [los números imaginarios] w ramach programu Abril Imaginario.

Świat każe nam wierzyć, że mamy niezliczone opcje i możemy zaprojektować każdy szczegół naszego życia według własnej woli (słynne 'chcieć to móc’), ale wiemy, że rzeczywistość jest inna i że ta iluzja może dezorientować i paraliżować. W Random Man eksperymentujemy z prowokacyjną ideą: co by było, gdybyśmy zrezygnowali z kontroli?

Tomasz Borczyk w rozmowie z Godot

Poza samą historią, która jest spektakularna i zdumiewająca, jeszcze bardziej wyróżnia się osobowość i historia życia samego Tomasza. Zdołał on wielokrotnie się odrodzić, niezależnie od elementów fikcji czy przypadkowości, które mogły zostać wprowadzone do tego, co widzimy jako widzowie. Jeśli w ogóle można rozróżnić historię, którą widzimy, od tej aktora.

Fragment recenzji Enrica Archivell, www.archivell.es/2023/09/random-man.html

Największy ciężar dramatyczny spoczywa na wykonawcy, który doskonale radzi sobie na scenie. Wierny swojemu stylowi, szybko ustanawia swoją tożsamość, oferując bardzo osobisty występ z całą wymaganą swobodą. Dodatkowo przyjmuje tajemniczą esencję, która jeszcze bardziej przyciąga publiczność. Można więc bez wahania powiedzieć, że jego największą zaletą jest charyzma, którą emanuje, unikalna osobowość, którą potrafi w pełni wykorzystać. Jest to widoczne w sposobie, w jaki kontroluje improwizację, wykorzystując ją na swoją korzyść.

Fragment recenzji Diego da Costy, cinemagavia.es/random-man-critica-teatro/

Spektakl zahipnotyzował mnie i trzymał w napięciu, czekałem na zwroty akcji, które mogłyby się rozwinąć na żywo w zależności od decyzji kostki. Przypadek jako współpracownik w egzystencji i pytanie czy ten sam koncept można przenieść na codzienne życie, nie tylko jako tymczasową opcję, ale jako coś, co towarzyszy każdej decyzji życiowej, niezależnie od tego, czy jest to dobra, czy zła. Random Man inspiruje do ciekawej debaty wewnętrznej.

Fragment recenzji Ismaela Lomana, enplatea.com/?p=36422